Sociale staking

Maandag 16 maart konden we in Ruttes toespraak tot de natie de klok horen luiden, maar weten we al waar de klepel hangt? We spreken van ‘sociale onthouding’, alsof het gaat om een verslaving waar we van af moeten kicken. Gevolg: binnen een week zucht iedereen onder ontwenningsverschijnselen en vragen we ons af hoe we het in godsnaam zonder ons dagelijks shot sociaal genot gaan volhouden.

We denken nog niet als een virus. Dat er virussen zouden zijn en daarnáást de verspreiding ervan, als een even toevallige als noodlottige bijkomstigheid, is een misvatting. Nee, een virus is zijn massale verspreiding in en massieve distributie over een goed georganiseerd en functionerend netwerk. Verspreiding van het een en functioneren van het ander zijn twee zijden van dezelfde munt.

Willen we de verspreiding van COVID-19 tegengaan of ten minste vertragen, dan moeten we het sociale netwerk waarvan wij zelf de knooppunten vormen lam leggen. Dat wisten we al, zou je zeggen. Alleen maakt de naam die we eraan geven een verschil. Het is geen sociale onthouding, maar sociale staking. Vast niet gemakkelijker vol te houden voor het individu, wel voor het collectief. Dat is het verschil.

Denk als een virus, wees solidair.

Geef een reactie