Ramp na de ramp

In de VK van 8 mei waarschuwt trauma-expert Berthold Gersons voor een splijting in de samenleving tussen slachtoffers en niet-slachtoffers. Een dergelijke ‘ramp na de ramp’ kan alleen worden voorkomen met solidariteit, aldus Gersons. Daarom pleit hij voor een dag van nationale rouw – ‘theater van de werkelijkheid’, in de woorden van regisseur Ivo van Hove, zoals na de ramp met de MH-17.

Hoe indrukwekkend zulk theater kan zijn, bewees Willem-Alexander met zijn toespraak voor het volk op een lege Dam. ‘s Konings woorden zijn echter niet alleen vanwege die vorm, maar ook door hun inhoud uiterst actueel. ‘Niet normaal maken wat niet normaal is’ luidde de boodschap die ons in tijden van het ‘nieuwe normaal’ moeilijk kan ontgaan.

Behalve een boodschap voor ‘ons’ bevat Willem-Alexanders optreden ook een harde les voor onze politiek leiders. Voor solidariteit in de samenleving is leiderschap nodig dat instaat voor de bescherming van allen. Wanneer het daarin faalt, moet het dat erkennen. Heeft het kabinet Rutte vandaag de ballen om verantwoordelijkheid te nemen voor de vermarkting van de zorg en toe te geven dat de politieke keuze voor ‘efficiency’ rampzalig heeft uitgepakt? Of zullen we daar weer 75 jaar op moeten wachten?

We moeten erop kunnen rekenen dat allen worden beschermd en verzorgd, dat wij elkáár beschermen en verzorgen. Die geïnstitutionaliseerde solidariteit is toch waar de staat voor staat? Als het daaraan ontbreekt, dan is de ramp na de ramp bij voorbaat een feit.

Geef een reactie