Persona

Ik vraag niets, wil niets, eis niets, heb niets uit te leggen

Maar kunnen we misschien beginnen iets te zeggen?

(Ilja Leonard Pfeijffer, Zevende Idylle)

Geboren in 1980, ben ik van vóór de pinpas, vóór het internet, vóór de mobiele telefoon, vóór de vind ik leuk, vóór de flexibiliteit en haar keerzijde burn-out als algemeen aanvaarde dwang. Het zou gemakkelijk zijn mezelf hiermee tot levend fossiel te bestempelen, maar ik ben eerder oneigentijds van deze tijd.

Ik werk aan een proefschrift over de vraag of en hoe er over catastrofes valt na te denken zonder catastrofaal te denken. Een citaat dat helpt om mijn vraagstelling toe te lichten komt van de Duitse wijsgeer Peter Sloterdijk (1947) uit diens Eurotaoïsme (De Arbeiderspers, 1991, p.100): “De enige catastrofe die iedereen overtuigt, zou de catastrofe zijn die niemand overleeft.” Wat er uit dit citaat naar voren komt, is dat er met het woord ‘catastrofe’ iets vreemds aan de hand is. Catastrofe duidt een verwoesting aan die zo alomvattend is dat zelfs ons getuigenis en onze wetenschap ervan worden vernietigd, maar juist de ontstentenis van elke wetenschap is iets wat we absoluut zeker weten van de catastrofe. Alleen al in het woord ‘catastrofe’ zit dus een hele en heel vreemde speculatieve gedachtegang verstopt die we onbewust aannemen en achteloos voortzetten zodra we dat woord gebruiken; en dat doen we tegenwoordig bepaald niet zelden! Dit nu is catastrofaal denken. Ik neem dit denken en de manier waarop het elk gesprek over catastrofe, alledaags of wetenschappelijk, één bepaalde kant op drijft zonder zelf ooit op de voorgrond te treden niet voor lief. Ik vraag me af waar het op berust, hoe het in elkaar zit en of het überhaupt te verantwoorden valt. En door catastrofaal denken al analyserend bloot te leggen vindt niet alleen anti-abstractie van het woord ‘catastrofe’ plaats; er komt zo ook een denken voor in de plaats dat niet catastrofaal is.

Anti-Abstractie is behalve mijn eigen merknaam (ik ben, zoals gezegd, van deze tijd) een laboratorium voor vragen en gedachten die ik onderweg opdoe, zoveel ik kan in Nederlands ‘voor iedereen en niemand’, zoals een denker met een imposante snor het ooit zei. Bovendien is deze website een uithangbord voor werk dat ik doe en maak, als schrijver en (eind)redacteur, als zelfstandig scriptiebegeleider voor studenten in het WO, als filosoof die in opdracht meekijkt, -vraagt en -denkt over al dan niet catastrofale problemen.

Ik was een dikke twee jaar hoofdredacteur van iFilosofie, het maandelijks online tijdschrift van de Internationale School voor Wijsbegeerte. Ook voor de website van Brainwash en tijdschrift deviant schreef ik enige artikelen. Verder sprak ik onder meer voor Felix & Sofie en de gemeente Haarlemmermeer. Begin 2017 verscheen van mijn hand de interviewbundel Extreem in de klas, over radicalisering en polarisatie in het middelbaar en beroepsonderwijs. Eind 2018 voerde ik de eindredactie over Filosofie bij herstelondersteuning. In een iets verder verleden doceerde ik aan de EUR, UvA en AHK onder andere vakken over persoonlijkheidstheorie, onderzoeks- en andere academische vaardigheden en begrijpend lezen voor architecten in spe.

Een formeel cv valt hier te vinden.