Manifest

Stop met denken. Stop met analyseren en reflecteren. Stop met patronen herkennen. Stop met doelen stellen en problemen oplossen. Het zijn allemaal gedaanten van intelligentie en intelligentie betekent: vergelijkingen maken. Stop met vergelijken.

Geen intelligentie zonder veelvoud van ‘mogelijkheden’ die onderling worden vergeleken – en geen vergelijking zonder criterium van gelijkenis. Zo herhaalt zich in elke vergeleken mogelijkheid een identiek criterium dat zelf even zichtbaar is als het platte vlak van de spiegel in de diepte die ze weerspiegelt. Intelligentie verlangt en verankert een fundamentele abstractie van kwalitatieve verschillen, een afplatting van oneindige nuances, teneinde ze vergelijkbaar, dan communiceerbaar en ten slotte inwisselbaar te maken. Stop daarmee.

Intelligentie is voor de machinale gewoonte wat anti-abstractie is voor intelligentie (al is dat maar een vergelijking). Anti-abstractie is intelligentie in het kwadraat, is reflectie op reflectie om de spiegel te zien, is de vergelijking stoppen door er het onvergelijkbare in te stoppen. De graat in de keel van fundamentele abstractie zijn, dat is wat anti-abstractie doet: transparante aannames opsporen, ze in ondoorzichtige vragen veranderen en zo hun stomme herhaling, het machinale in de intelligentie, verstoren.

De voortzetting van het verleden in de zogenaamde mogelijkheden van de toekomst onderbreken, dat doet anti-abstractie ook. Want anti-abstractie betekent: vragen die door gelijkenissen werden verdrongen het recht geven überhaupt te worden gesteld, in hun eigen woorden, op hun eigen voorwaarden. Dat is niet reflecteren op het nieuwe vanuit de bubbel van het intellect – wat altijd weer neerkomt op meer van hetzelfde –, maar aan den lijve een schok ondervinden en zich daardoor laten aanspreken.

Een schok is een kruispunt. Geef ik datgene wat mij schokt het recht mij een vraag te stellen, al moet ik erkennen dat ik het antwoord niet weet? Of tolereer ik liever zulk onbehagen bij wijze van tol die mijn lichaam betaalt om de vraag maar dood te zwijgen? Een vraag die het recht wordt ontnomen zichzelf te stellen is een beproefd recept voor stress, depressie, angst en terreur. Stop met de schok zijn recht op vragen stellen ontzeggen. Stop met onbehagen tolereren. Stop met oude mogelijkheden herhalen om nieuwe vragen maar niet te hoeven horen. Stop ermee.

Rebelleer, sta met een mond vol tanden, troef je intelligentie af, doe idioot. Stop met denken. Manifesteer anti-abstractie.

Geef een reactie