Clive Hamilton en de nieuwe mens

Voor het eerst sinds ik hoofdredacteur af ben, heb ik weer een recensie voor iFilosofie geschreven, en wel over De provocerende aarde van Clive Hamilton. Minder vilein dan (en daarom ook niet zo deprimerend als) voorganger Requiem for a species uit 2010, brengt dit nieuwe boek wel een belangrijke kruisbestuiving tot stand tussen antropoceen en de postmoderne kritiek op het subject. Waar de post-linkse Kritische Theorie het antropoceen omarmt als het lang beijverde Einde van het moderne Subject (lees: ze krijgen eindelijk gelijk, denken ze), daar bepleit Hamilton tegendraads een nieuw antropocentrisme. Hoe dat zit en welke vragen dat nog meer oproept? Ga dat lezen.

Geef een reactie